Rozdział 2

Nie. Nie. Nie. Tak nie może być. Tyle czasu nie było między nami nic, a właśnie wtedy, kiedy moje życie ma się zmienić o 180 stopni on mi wyznaje miłość...
- Już długo chciałem ci o tym powiedzieć, ale bałem się, że mnie wyśmiejesz albo, że zepsuje tym naszą znajomość.- powiedział ściszonym głosem.
- Nawet nie wiesz jak długo czekałam, aby usłysześć to z twoich ust.- wtuliłam się w niego.
- Moja Alicja.- pocałował mnie czoło. Serce mi pękało na myśl, że będą nas dzieliły setki kilometrów. Powiem mu na końcu dnia. Tak, to będzie dobry pomysł. Nie mogę psuć tak wspaniałego momentu.
- No gołąbeczki, musimy sie zwijać na apel.-wypuściła dym z ust rzucając niedopałek na ziemię.
Jak to na ostatnim apelu, radość i płacz jednocześnie.
Wyszłyśmy z budynku szkoły po czym przystanęłam przy pobliskiej ławce.
- Chodź już.- powiedziała moja przyjaciółki ciągnąć mnie za rękę.
- Czekaj, jeszcze nie wyszedł.- odrzekłam nie dając się ruszyć z miejsca. Gdy wreszcie dołączył do nas mój ukochany, wszyscy razem wyszliśmy za bramy szkoły.
- Jakieś plany?- zapytał
- Co wy na to, żeby na początku się trochę znieczulić?- Cała Miśka... Nigdy nie przepuści okazji żeby się napić.
- Dawaj! Raz się żyję.- zaskoczyła mnie jego odopwiedź. Zawsze był przeciwny piciu i paleniu a teraz... Może chce nam w pewniej sposób dorównać? Sama nie wiem.
Tak więc poszliśmy do najbliższych delikatesów. Moja przyjaciółka nie wyglądała na 16 lat więc bez problemów udało jej się kupić alkohol. Teraz naszym celem był stary park, do którego nie przychodziło wiele osób. Usiedliśmy na ławce zasłoniętej z jednej strony przez rosnące drzewa. Miśka podała mi wcześniej rozpoczętą buteleczkę wódki. Napiłam się łyka i puściłam trunek w obieg.
- Patrzcie co jeszcze mam.- triumfalnie ze swojej pojemnej torebki wyciągnęła szklaną lufkę i mały zwitek.
- O stara... Skąd to masz?- zrobiłam wielkie oczy, choć znałam odpowiedź. Przyjaciółka napchała trochę zioła i dała mi, jako pierwszej.
- Za koniec roku!- lekko krzyknęła stukając się z Sebastianem o prawie skończoną butelkę, nową, dopiero co otwartą. Ja w tym czasie zaciągnęłam się dymem i podałam dalej. Seba chwilę się wahał, ale patrzyłam na niego cały czas, co chyba zmusiło go do spróbowania.
- Jak wy możecie to palić?!- zakasłał kilka razy, śmiejąc się przy tym- W dodatku to strasznie śmierdzi!
- Marysia pachnie, a nie śmierdzi.- skarciła go Miśka zabierając od niego lufkę. Widać było po chłopaku że nigdy niczego nie palił. Niesamowicie mnie to bawiło, choć jeszcze wcale mnie  nie złapało.
- Jeszcze raz?- zapytała przyjaciółka wskazując wzrokiem na zwitek.
- Dawaj.- rzekłam śmiało. Teraz obydwie miałyśmy fazę, śmiałyśmy się jak głupie z byle czego.
- Choć tu do mnie.- Sebastian wyciągnął ręce w moją stronę. Prychnęłam śmiechem i zrobiłam to o co prosił. Usiadłam na jego kolanach, przodem do niego, zarzuciłam mu ręce na szyję i patrzyłam w jego małe oczy. Nagle bez powodu zaczęłam się głośno śmiać. Po chwili wszyscy dołączyli do mnie. Chłopak zmusił mnie, abym się uciszyła składając na moich ustach długi pocałunek. Kiedy się od siebie oderwaliśmy, lustrowałam jego twarz, tak jakbym chciała się doszukać czegoś nadzwyczajnego.
- yyy... Gołąbeczki chyba musimy się zwijać! Przyjaciółki idą.- wskazała na zbliżających się policjantów. Zapakowaliśmy wszystko do torebki Miśki i zaczęliśmy spokojnie iść przed siebie. Pieski chyba spostrzegli, że coś jest nie tak bo zaczęli krzyczeć żebyśmy się zatrzymali, ale my nie mieliśmy takiego zamiaru. Klepnęłam Sebastiana w ramie na znak żeby zaczął biec. To nie pierwszy raz kiedy goni nas policja więc wiedziałyśmy co robić, aby ich zgubić.
Po wyczerpującym biegu zatrzymaliśmy się pomiędzy dwoma starymi blokami, gdzie nie mieszkało dużo osób. Chłopak rzucił mi się w ramiona mówiąc:
- Dziewczyno.. Co ty ze mną robisz.. – w zamian za to, że się postarał dostał mokrego buziaka w policzek.
Usiedliśmy na suchym piasku i skończyliśmy pić. Sebastian wstał, wziął leżącego nieopodal gwoździa i zaczął wydzierać coś w starym, blokowym tynku.
- Co robisz?- podeszłam do niego lekko chwiejnym krokiem i przytuliłam go od tył.
- Zobaczysz.-Stałam za nim i patrzyłam co takiej chce napisać. Po chwili ukazało się serce.- A + S – powiedział dumnie.
- Słuchaj... Jest coś o czym muszę ci powiedzieć.

Rozdział 1

Nadszedł dzień w którym zobaczę swój nowy dom zaprojektowany przez mojego ojca, ale najpierw koniec roku szkolnego i pożegnanie ze starym życiem.
Otwieram oczy, wyłączam budzik, wstaję. Godzina 6:30. Zabieram przygotowany strój jakim jest czarna, lekko rozkloszowana sukienka na ramiączkach i idę. Idę do łazienki gdzie przemywam twarz zimną wodą. Budzę się do życia. Wykonuje podstawowe czynności, ubieram sukienkę, maluje się, wychodzę. Wracam do pokoju, gdzie kręcę w lekkie loki swoje długie brązowe włosy.
- Alcja! Śniadanie na stole!- wyciąga mnie z transu głos mamy. Biorę głęboki wdech i wychodzę z pokoju. Wychodze myśląc: dziewczyno, to jest ostatni dzień z tymi ludźmi. Weź sie w garść i spędź ten czas najlepiej jak potrafisz.
- Hej mamo.- zwracam się do mojej rodzicielki.
- Dzień dobry skarbie.- tu uśmiechając sie, podsunęła mi miskę z płatkami owsianymi, jogurtem i owocami.- Jak tam?
- Chyba wszystko dobrze.
- Nie martw się tak, tam też będzie fajnie.- objęła mnie ramieniem - ale teraz się pośpiesz, bo się spóźnimy.

~~~

Zanim dojechałyśmy do szkoły nabrałam jakby troche lepszego humoru. Pożegnałam się z mamą by za raz przywitać moją przyjaciółkę.
- Hej. - powiedziała wtulając się we mnie.
- Hej. Idziemy?- zapytałam, przykładając dwa palce do ust, udając, że trzymam tam papierosa. Poszłyśmy kawałek za szkołę.
- Daj spokój stara. Rozchmurz się trochę. Będę do ciebie przyjeżdżać w weekendy.
- Wiem, ale jakoś mnie to chyba przerasta. Tutaj było wszystko idealnie, teraz to co sobie poukładałam przewróci się jak domek z kart. Od tak...
- Niby tak, ale zobaczysz, tam też będzie fajnie. Obiecuję ci, że będzie dzwonić.- widzała, iż taka gadka do mnie nie przemawia.- Ohh.. Wiedziałam, że tak będzie. Patrz co mam.- wyciągnęła z torebki którą miała, małą butelkę wódki.
- Jesteś genialna.- prychnęłam śmiechem. Skończyłyśmy fajkę i napiłyśmy się łyka. Chyba tego w tym momencie potrzebowałam.
- Nie mogę stara. Daj jeszcze jednego szluga.- wyciągnęłam to, o co prosiła i oparłam się o ścianę budynku. Odwróciłam głowię i kogo zobaczyłam? No oczywiście moją miłość. Szedł śmiejąc się z kolegami, ale kiedy mnie zobaczył, przestał z nimi rozmawiać i zaczął iść w moim kierunku.
- Cześć Alicja. Możemy pogadać?- zwrócił się do mnie. Jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, dlatego nie bardzo wierzę w przyjaźń damsko męską, bo i tak wychodzi, że dziewczyna zakochuje się w towarzyszu. Odeszliśmy kawałek od Miśki- mojej przyjaciółki.
- Więc?
- Słuchaj...- zrobił krok bliżej mnie.- nie wiem jak zacząć...
- Po prostu mów.- uśmiechnęłam się.
- Dobrze.- to mówiąc położył dłoń na moim policzku, jeszcze chwile lustrował moją twarz, po czy pochylił głowę i pocałował mnie prostu w usta. Najlepsze uczucie jakiegokolwiek doświadczyłam. Nigdy nie miałam chłopaka i nigdy się też nie całowałam. No chyba, że po alkoholu, ale wtedy byłam bardzo pijana i nie wiedziałam co robię. W tym momencie to wszystko się nie liczyło. Nie zajęło mi dużo czasu by nasz usta się schynchronizowały. Kiedy się od siebie odsunęliśmy byłam w lekkim szoku.
- Ja chyba sie w tobie zakochałem.- powiedział zabierając ręce z mojej szyi i talii, które nawet nie wiem kiedy się tam znalazły.

Prolog

Jestem Alicja. Mam 16 lat i właśnie próbuje ułożyć sobie wszystko od początku. To wszystko przez przeprowadzkę, która niedawno miała miejsce w moim życiu. Wcześniej mieszkałam w małym mieście, teraz mieszkam na wsi.
Mój ojciec jest architektem i stwierdził, że potrzebuje więcej spokoju, stąd plan z przeprowadzeniem się. Ja nie miałam wyboru, a moją mamę nie trzymała żadna praca w starej okolicy. Musiałam zostawić swoją najlepsza przyjaciółkę, która swoją drogą dużo mnie nauczyła. To właśnie z nią zapaliłam pierwszego papierosa i wypiłam pierwszy alkohol. Bedzie mi jej bardzo brakowało.
Przeprowadzka ma też swoje plusy, wreszcie zapomnę o chłopaku którego dażyłam uczuciem, niestety nieodwzajemnionym. Próbowałam już wcześniej, ale z czasem wszystko wracało.
Więc to jestem ja, czasem poukładana, chętna do pomocy, lecz również szalona i chwilami zbuntowana Alicja. Zapraszam was do mojego świata.